Tilvitnun í Þórberg Þórðarson

Af einhverri dulúðlegri innri þörf er ég tilneyddur að vitna í mitt uppáhalds skáld Þórberg Þórðarson. Íslenskur Aðall (bls. 80). - "Ég er alltaf að komast meir og meir á þá skoðun, að allar stelpur, sem eru að finna sér eitthvað til erindis út á kvöldin, þjáist af karlmannsleysi, þó að það sé sagt, að þær séu allar náttúrulausar, þangað til þær séu giftar. Þess vegna ætti maður að passa sig með að láta þær skilja það á sér, ef maður er skotinn í þeim, að þær þurfi ekki að sækja neitt út úr húsinu. Annars rekur eðli þeirra þær til leyndardómsfullra tímakennara, sem ræna mann sinnu og svefni, leggja starfsþrek manns í rústir, tæta í sundur í manni sálina, því að stelpur finna enga fullnægingu í afneitun þess, sem koma skal með heiðarlegu hjónabandi. Þær lifa allar í augnablikinu. Þær eru meira að segja vísar til að slysast til að gera þetta, án þess að þær hafi ætlað sér það. Það er eins og þeim sé ekki sjálfrátt. Það hefur mér verið sagt."