Spennufíkn

Ég er spennufíkill. Jú, þér kann kannski að bregða í brún lesandi góður jafnvel reka í rogastans því ég er nú talinn dagfarsprúður piltur, yfirleitt yfirmáta rólegur og skapstilltur. Sumir hafa gengið svo langt að spyrja mig hvort það renni virkilega blóð í æðum mínum þegar rólegheitin eru hvað mest. En jú þetta er engu að síður ófrávíkjanleg staðreynd mínir kæru félagar og vinir. Ég er haldinn ólæknandi spennufíkn. Ég held samt að þetta sé afar óeðlileg og sérstök spennufíkn sem virðist vera að hrjá mig. Ólíkt öðrum spennufíklum sem stunda ýmsar jaðaríþróttir líkt og fallahlífastökk, teygjustökk, hraðakstur og fleiri hættulegar athafnir sem kemur adrenalininu af stað og fá þar útrás í fíkn sinni, þá hef ég afar gaman af því að vera á illa útbúnum bíl í ófærð líkt og þeirri sem var á höfuðborgarsvæðinu í dag. Mér finnst þetta alveg dásamlega skemmtilegt. Að vera á afturhjóladrifnum bíl á sumardekkjum að framan og vetrardekkjum að aftan. Spennan sem fylgir þessu er gríðarleg. Skildi ég komast heim úr vinnunni ? Skildi ég ekki komast heim úr vinnunni? Þetta var alveg brjálæðislega skemmtilegt og spennandi. Þrátt fyrir margar hindranir á leið minni, illa útbúnir bílar á víð og dreif og árekstrar hér og þar þá gekk þetta bara bærilega hjá mér enda atvinnubílstjóri á ferð. Sem betur fer tókst mér að komast klakklaust heim þó svo að ég hafi verið hátt í fimmtíu mínútur að komast frá Höfðabakkabrú í Grafarvogi og í minn heittelskaða heimabæ Kópavog. Skildi ég komast í vinnuna á morgun?? Maður spyr sig.