Víkur þá sögunni að...

… Halldóri hárfagra Ásmundssyni sem var öðlingur í sinni sveit, gull af manni, ljómaði yfirleitt af manngæsku og bauð einatt af sér góðan þokka. Hann var hávaxinn með afbrigðum, dökkhærður, vel tenntur og sérdeilis skoplegur í samræðum einkar þegar mikið fjölmenni var saman komið. Hann þótti alveg með ólíkindum skreflangur sökum hæðar sinnar og máttu menn hafa sig alla við, jafnvel spretta úr spori til að halda í við Halldór þegar hann gekk á sínum eðlilega gönguhraða. Sögur herma að skreflengd Halldórs hafi verið um 48 álnir og fór hann gjarnan á milli landshluta í örfáum skrefum. Mönnum geðjaðist jafnan vel að Halldóri, hann þótti mikið kvennagull og iðulega vinsæll meðal kvenna. Það ríkti aldrei nein lognmolla þar sem Halldór steig niður fæti, hann var töluverður ærslabelgur og mikill háðfugl, þótti gaman að sprella og gera gys að hinu og þessu. Þó umtalsverður stríðnispúki og grallaraskapur væri í kappanum einstaka sinnum efaðist enginn um ágæti Halldórs enda drengurinn hvers manns hugljúfi, hjartahlýr, prúður og blíður, kurteis í framkomu og sómapiltur mesti í hvívetna. Það var mál manna að Halldór væri einstaklega heppinn með kvonfang sitt. Hann var heitbundinn Guðrúnu Ófeigsdóttur frá Keldum í Skagafirði sem þótti afbragðs velgefin stúlka, snjöll í spilum og orti ljóð. Þau hjón voru afar gestrisin og héldu ósjaldan stórfenglegar veislur tilhanda vinum, vandamönnum og öðrum velunnurum en þess má geta að Halldór var ákaflega liðtækur þegar kom að matargerð.