Ánægjulegir endurfundir

Nánast daglega heimsæki ég mína gömlu uppeldis- og menntastofnun, Menntaskólann í Kópavogi. Ástæðan er sú að ég þarf að sinna vinnuskildum mínum, ég þarf að afhenda póst og taka þann póst sem á að fara út. Svo skemmtilega vildi til á dögunum að þar hitti ég á fyrrverandi íslensku kennarann minn sem er mér ennþá í fersku mynni, Steinunni Ingu Óttarsdótturs. Við heilsuðumst og ég spurði hana; “þú manst alveg eftir mér?” “Já, þú ert ógleymanlegur” svaraði hún um hæl. Að sjálfsögðu þakka ég pent fyrir slíkt hól. Það er alltaf voðalega hlýlegt þegar einhver man eftir manni. Hitt er svo annað mál að ég skil ekki alveg hvað hefur verið svona rosalega eftirminnilegt við mig sem námsmann og mína skólagöngu yfir höfuð. Ég sem gekk í óframfærni meðfram veggjum skólans, lét lítið á mér bera, var aðeins meðal-Jón hvað námsárangur áhrærði og ekki alveg sá hávaðasamasti í tímum. Hins vegar man ég vel eftir ótrúlegum hæfileikum Steinunnar í að muna nöfn okkar, krakkanna. Hún var alveg áberandi betri í því en aðrir kennarar. Hún er örugglega líka ein manngleggsta manneskja sem ég hef komist í kynni við, auk þess sem hún hefur undraverða hæfileika í að leggja nöfn á mynnið. Það má með sanni segja að þetta séu lofsverðir og góðir eiginleikar sem prýða Steinunni sem kennara og ég gæti vafalítið talið þá upp fleiri. Læt þetta gott heita að sinni.