Ég er FM-hnakki
Gunni Gunn skellti sér á karlakvöld X-ins á Jóni Forseta, gamla Vídalín eða gamla Fógetann svo við séum alveg með staðsetninguna á hreinu. Ég get líka laumað að ykkur þeim fróðleiksmola að þetta er elsta hús í Reykjavík. En frá sögu húsins að kvöldinu í gær. Strax klukkan hálfníu var röðin fyrir utan staðinn orðin ískyggilega löng og má segja að andrúmsloftið hafi einkennst af sveittri og graðri stemmningu. Femínistar voru mættir á svæðið til að mótmæla svokölluðu “hóprúnki” eins og þau orðuðu það. Ég er ekki alveg að botna í þessu. Ekki fer ég einhvað að amast við því þótt einhver saumaklúbbur slái saman í eins og einn Charlie sem fækkar fötum, konunum í klúbbnum til ómældrar ánægju. Ó nei mér er svo alveg nákæmlega sama. Þoli ekki svona heittrúaða femínista.
Ég ákvað að fara með félögunum af því að við unnum boðsmiða og maður vill nú ekki fá stimpilinn félagsskítur, svo get ég alveg upplýst að mér finnst ekkert leiðinlegt að horfa á léttklætt kvenfólk og ég tel mig ekki vera að afhjúpa einhverjar afbrigðilegar eða óeðlilegar kenndir þegar ég segi slíkt. Ég er bara ósköp venjulegur stráklingur. Hins vegar kárnaði gamanið þegar inn var komið. Að vísu var bjór í boði húsins en þessi staður var ekki að höndla þann fjölda sem þarna var saman kominn. Þetta var ekki sniðugt, alltof mikill troðningur. Fljótlega gafst undirritaður uppá að bíða eftir gellunum og hypjaði sig út. Ég skil ekkert í þeim sem skipuleggja svona samkomur að bjóða ekki uppá almennileg húsakynni. Þessi staður tekur með sæmilegu móti 50 manns en alls ekki 100. Það var líka fullt af fólki sem þurfti frá að hverfa. Af hverju voru þeir að gefa svona marga miða? Halda þeir að hlustendur sínir hafi sérstaka ánægju af því að leggja leið sína uppá Lyngháls og fá svo ekki aðgang þegar á staðinn er komið. Þetta finnst mér lélegt og ég er mjög óhress með X-ið 97.7. Ef að FM 95.7 hefði verið þarna á ferð hefði manni verið boðið uppá sómasamleg húsakynni en ekki þessi svitahola. Ég hefði alveg eins getað farið inn í kústaskápinn heima hjá mér. Á frekar stuttum tíma hefur FM boðið mér á Sálarball á Broadway um áramótin, í bíó á Along Came Polly og líka út að borða á Trocadero á Suðurlandsbrautinni. Í öll skiptin skemmti ég mér konunglega og kann þeim bestu þakkir fyrir. Á dauða mínum átti ég von en ekki þessu. Þetta er líkt og að skipta frá því að vera Liverpool aðdáandi yfir í Mancester. Ég hélt ég myndi aldrei segja þessa setningu. Ég er FM-hnakki frekar en sveittur rokkhundur sem dýrkar X-ið.
